“Mijn droom is om als ethisch hacker ergens te werken. Ik heb aan VIVES toegepaste informatica gestudeerd, meer specifiek Network & Cybersecurity. Alstublieft. Zeg maar netwerken beheren en beveiligen. In die sector ben ik ook op zoek naar een job. Ik heb al eens mogen proberen de server van een bedrijf te hacken, om zo te zien waar de veiligheidslekken zaten. Het lukte me niet. Gelukkig maar, want het ging om een softwarebedrijf.
Ik ben 25 en woon thuis bij mijn ouders en jongste zus. Mijn oudste zus is het huis al uit. Tot m’n twaalfde-dertiende kon ik nog wandelen, alleen voor langere afstanden zat ik toen in een rolstoel. Daarna is m’n fysieke beperking lastiger geworden. Ons huis in Vichte was niet meer voldoende aangepast. We zijn naar Kortrijk verhuisd. Dit was vroeger een tandartsenpraktijk. Waar ooit gedrild en in tanden werd geboord, heb ik nu een aangepaste slaapkamer en badkamer. Ik droom niet vaak van martelingen neen, dankuwel.
Ik ben ook niet echt een bangerik moet ik zeggen. En betutteld word ik al helemaal niet graag. Geef me maar het zwaardere werk. Metal en Alcatraz, die dingen. Ik ben al wel tien keer naar het Alcatrazfestival geweest, vaak met de hele familie. Ik luister ook vaak naar metal op m’n kamer. Met m’n vader heb ik een tijd terug Iron Maiden in Parijs gezien. Je vindt me soms ook terug in De Verlichte Geest, de muziekclub op de LandMarck-site.
Alcatraz is erg rolstoelvriendelijk. Dat is niet altijd zo. Mijn vader zegt soms al lachend dat ik “inspecteur van rolstoeltoegankelijkheid” ben. Vaak is er maar plaats voor één begeleider bijvoorbeeld. Als ik dan samen met m’n ouders naar een concert ga, mag mijn mama ergens anders gaan zitten. Of neem toch Alcatraz. Het café in de VIP-zone is enkel per trap bereikbaar. Zo’n zaken. Nu, ik trek m’n plan. Op Alcatraz heffen ze me met vier man met rolstoel en al die trap op. Geen gedoe. Op dat vlak is het een zalig festival trouwens. Ruige mensen op het eerste zicht, maar erg zachtaardig vanbinnen.
Of ik soms kwaad ben als er te weinig rekening met me wordt gehouden? Neen, eigenlijk niet. Ik sta optimistisch in het leven. Soms word ik wat triest als ik over m’n beperking nadenk, maar veel tijd besteed ik daar niet aan. Allemaal verspilde energie. Mijn ouders frustreren zich meer in die dingen dan ikzelf.
Af en toe zie ik een vriend van de lagere school, of van het middelbaar. Het liefst spelen we bord- of kaartspelen. Soms wel zo’n drie uur aan een stuk. Magic, ken je dat niet?
De laatste twee jaar van het middelbaar zat ik in O.L.V.-Vlaanderen. In klas hielp m’n vaste begeleider me. Ik kon veel op de PC werken, en de examens waren aangepast. Wiskunde deed ik het liefst. Godsdienst het minst. Op eindejaarsreis naar Italië kon ik niet met de bus mee. Met m’n ouders ben ik voor één dag naar Firenze gevlogen om een namiddag en avond bij m’n medeleerlingen te zijn.
M’n vaste begeleider is nu om medische redenen moeten stoppen. Momenteel heb ik niemand. Mijn mama werkt wel halftijds, maar dan nog zijn er momenten waar ik eigenlijk gezelschap nodig heb, en hulp bij het eten en om me te verzorgen. Als iemand zich dus geroepen voelt, heel graag! Je hoeft geen medelijden met me te hebben, het liefst word ik zoals iedereen behandeld!”
Tuur – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans Verscheure
Wie zich als ondersteuner voor Tuur wil engageren, graag contact met hem opnemen via Messenger (Tuur Wyseur) of door hier een privébericht te posten. Er wordt in een financiële vergoeding voorzien.