Wij van De Parken

“We hebben meteen beseft dat we het roer moesten omgooien en alles her-denken. Mijn ouders hebben vijfendertig jaar het restaurant The Great Wall gerund, in het centrum van Kortrijk. Na hun pensioen gingen mijn broer en ik dit normaal verder zetten. Maar waar een klassiek Chinees restaurant in de jaren tachtig en negentig zijn hoogdagen kende, is dat concept vandaag niet meer rendabel. Wij zijn toen gestart met Bowls, waar we hedendaagse gerechten serveren, maar wel verankerd in de Chinese traditie.In het begin hebben we heel veel geëxperimenteerd. Onze ouders leerden ons koken, maar ik heb de Chinese keuken nog beter leren kennen toen ik na mijn studies zelf vijf jaar in China woonde en werkte. Daar leerde ik ook mijn vrouw kennen. We maken nu eigenlijk de gerechten klaar die we zelf graag eten, en die we hier soms missen. Deze hebben invloeden van Japan, Korea en Vietnam.We hebben nog veel ideeën om ons concept te verbreden, en ook af en toe dingen buiten het restaurant te doen. Vorig jaar stonden we voor de eerste keer op het Buurtfeest met een eetstandje. Dat was toen voor ons een soort test. Dit jaar staan we er opnieuw, we hebben er zin in!Ik ben zowat in en naast de keuken van het restaurant opgegroeid, en heb er ook zelf jarenlang meegewerkt. Het klopt dat het een zwaar beroep is. Het is moeilijk om personeel in dienst te nemen, dus mijn vrouw en ik doen zo goed als alles zelf. Maar op dinsdag en woensdag maken we tijd voor ons gezin. Dan voeren we de kinderen naar hun hobby’s: muziek, zwemmen, scouts…Wij zijn ofwel bezig met het restaurant, ofwel met de kinderen. Als er eens niets moet, dan zoek ik vooral de rust thuis op. Hoewel het soms praktischer zou zijn om boven het restaurant te wonen, hebben we er bewust voor gekozen om dat niet te doen. Thuiskomen is voor ons altijd een verademing. We hebben letterlijk aan de voor- en achterkant van ons huis een park. Dat was de reden dat we voor dit huis kozen. We zijn het beetje bij beetje aan het renoveren. Het volgende dat we willen aanpakken, is op zolder twee kamers maken voor de kinderen. Nu ze wat groter worden, zal het fijn zijn als ze elk hun eigen ruimte hebben.Onze kinderen zijn heel zelfstandig voor hun leeftijd. Het is goed dat ze zien waar wij mee bezig zijn, en dat ze leren dat de dingen niet vanzelf komen. Ik vind dat belangrijk, ik leer hen zelfredzaam te zijn en op een gepaste manier voor zichzelf op te komen. Toen wij opgroeiden, waren er nog niet veel Aziatische mensen in Kortrijk. Ik heb dat nooit als een probleem ervaren. Ik heb mij als kind uiteraard wel af en toe anders gevoeld, maar ik stond daar toen niet zo bij stil.Zelf probeer ik mijn kinderen mee te geven hoe bijzonder het is met Aziatische roots in een Westerse cultuur op te groeien. Ik probeer hen beide perspectieven mee te geven. Bijvoorbeeld in de lessen geschiedenis hier op school, ligt de focus vooral op de eigen Europese geschiedenis. Toen ik in Hong Kong woonde, merkte ik dat dat omgekeerd ook zo is. En dat is op zich normaal, maar het is wel enorm verrijkend dat ze van ons de beide visies kunnen meekrijgen.Onze kinderen groeien vandaag met een ander begrip van “de wereld” op, die lijkt voor hen veel kleiner. Wat een verschil met twee generaties geleden, toen mijn vader zijn land verliet met een paar honderd dollar op zak, om een soort Amerikaanse droom na te jagen.”Kwan-Hi – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure

“Ik heb tien jaar een kattenpension gehad, in Zwevegem. Al die tijd heb ik dat met hart en ziel gedaan, maar na tien jaar was het wel genoeg geweest. Ik had niets van vrijheid meer. Vaak moest ik ’s nachts opstaan, klanten hielden zich niet altijd aan de afgesproken uren. Op den duur voelde ik me gevangen in m’n job. Daarbovenop kwam dan nog eens corona en een stukgelopen huwelijk. Vijf jaar geleden ben ik terug naar Kortrijk verhuisd. Ik ben veel gelukkiger nu.Ik werk in de tuinbouwschool, het PTI aan de Condédreef. Daar doe ik het onthaal. Ik sta in voor de aan- en afwezigheden, beman de EHBO-post, regel time-outs met leerlingen, houd toezicht in de refter… Het is m’n vierde schooljaar nu. Onze leerlingen verzorgen ook dieren. Dat is op m’n lijf geschreven, ik houd enorm van dieren.Toen ik klein was, en ik met m’n ouders in Kortrijk woonde, had ik nochtans zelf geen dieren. Daar was het huis en de “koer” te klein voor. Maar eens we naar Heule verhuisden, en er veel meer ruimte was, kon ik m’n geluk niet op. We hadden kippen, konijnen, geiten, een hond, een pony, noem maar op.Op m’n dertiende heb ik beslist geen vlees meer te eten. Intussen ben ik al meer dan vijftien jaar veganiste. Mijn mama ging destijds vleesvervangers kopen voor me, wat toen – we spreken van eind de jaren ’90 – nog helemaal niet zo evident was. Ik ben vrij en progressief opgevoed. Mijn ouders steunden me in alles wat ik deed, ook in m’n kledij- en muziekkeuze. Intussen zijn ze trouwens zelf vegetariër geworden.Ik woon dichtbij The Pits, waar ik als vrijwilliger werk. Ik houd van deze buurt. De zus van Fran - mijn hond - woont in de Sint-Rochuslaan, op het Volksplein heb je sinds kort het heropende café Olympia, mijn beste vriendin woont vlakbij. Echt de max.Crust punk is het muziekgenre waar ik het meest van hou. Harde muziek met vaak een politieke, anarchistische link. In m’n twintiger en dertiger jaren was ik heel actief in die scène. Ik droeg zwarte dreadlocks tot op m’n achterste, was actief in de krakersbeweging, kwam op straat, was fervent voorvechtster van dierenrechten en vrouwenrechten.Ik zeg “was”, maar eigenlijk is m’n denkwijze onveranderd gebleven. Alleen ben ik wat rustiger geworden in de strijd, om het zo te zeggen. Kijk, vroeger kon ik echt ziek zijn van het vele onrecht in de wereld. Dat frustreerde me zo verschrikkelijk, dat ik er bij momenten moedeloos en zelfs ongelukkig van werd. Dat kan ook de bedoeling niet zijn. De wereld zal ik misschien nooit kunnen veranderen, maar ik kan met mezelf en m’n eigen waarden en normen leven, dat is al heel wat.Een andere passie van me is schrijven. Ik schrijf al lang “zeer korte verhaaltjes” (zkv’s). Tekstjes van nauwelijks een halve pagina lang. Ik treed er vaak mee op, straks op de Gentse Feesten opnieuw. Elke maand organiseer ik met een kompaan een woordpodium. Telkens op een andere toffe plek nodigen we woordkunstenaars uit. Zelf heb ik onder het pseudoniem Kimme Tigra met nog iemand een bundel uitgegeven, Prozac en Gezelschapsdieren. Allemaal zkv’s.Ik maak ook “zinekes”, kleine zelfgeschreven boekjes, soms maar een enkele keren geplooid A4-blad groot. Met mijn beste vriendin plannen we een workshop in Olympia, we weten alleen nog niet wanneer. Creatief bezig zijn en dingen organiseren, dat doe ik het liefst. Daar krijg ik echt positieve energie van.”Kimme – Tekst: Pieter Vanslembrouck – Foto: Hans VerscheureWie geïnteresseerd is in de zkv’s van Kimme Tigra kan op haar Instagrampagina terecht.

“Ik ben leerkracht in de hotelschool in Koksijde. Ik vertrek elke dag om half zeven. Dat is hard werken. Maar ik herken me in de leerlingen waaraan ik les geef. Jongens en meisjes die niet stil kunnen zitten en die willen ondernemen, die de handen uit de mouwen willen steken. Het is elke dag een avontuur om met hen samen te werken.Naast het lesgeven heb ik mijn eigen cateringbedrijf. Ik hou van eerlijk eten, grootmoeders kost. Eenvoudige maar lekkere Vlaamse maaltijden. Groenten haal ik rechtstreeks van de boerderij. Voor vlees heb ik een ander adres. Ik vermeng die Vlaamse traditie met Marokkaanse accenten. In België willen we snel aan tafel kunnen gaan. In Marokko is dat helemaal anders. Daar is het eten pas klaar als de kruiden hun werk hebben gedaan en alle smaken goed zitten. Mensen zijn meestal wat sceptisch als ik zeg dat ik de Belgische keuken combineer met de Marokkaanse keuken. Tot ze de rijkdom aan smaken en geuren ontdekken.De liefde voor de Marokkaanse keuken is bij toeval gekomen. Een klant van mij heeft veel Marokkaanse mensen in dienst en vroeg me om voor een feest enkele Marokkaanse gerechten te maken. Ik had weinig of geen ervaring met die keuken, maar kreeg de kans om veertien dagen lang een kookcursus in Marokko te volgen. De eerste drie dagen kreeg ik een gids mee. Ik heb haar gevraagd om langer bij mij te blijven en me het land en de keuken te leren ontdekken. Op die manier hebben mijn vrouw en ik elkaar gevonden.Mijn leven is een rollercoaster. Het is erg druk maar heel erg fijn. Op oudejaarsavond zat ik met wat vrienden samen. Daar op dat moment is het idee ontstaan om met ons drieën een festival op poten te zetten. Deze zomer - van 17 tot 19 juli - vindt de eerste editie plaats, in Poperinge. Ons festival heet Allaiz, alles op het gemak. Drie dagen rust met veel aandacht voor een relaxte sfeer. Wij zijn met ons drieën initiatiefnemer maar heel wat vrienden en vriendinnen van vroeger zijn ook van de partij. Een mooie manier om elkaar weer eens te ontmoeten.”Lucas – Tekst: Peter Deschamps – Foto: Louise Bertoe Dewachter