“We hebben meteen beseft dat we het roer moesten omgooien en alles her-denken. Mijn ouders hebben vijfendertig jaar het restaurant The Great Wall gerund, in het centrum van Kortrijk. Na hun pensioen gingen mijn broer en ik dit normaal verder zetten. Maar waar een klassiek Chinees restaurant in de jaren tachtig en negentig zijn hoogdagen kende, is dat concept vandaag niet meer rendabel. Wij zijn toen gestart met Bowls, waar we hedendaagse gerechten serveren, maar wel verankerd in de Chinese traditie.
In het begin hebben we heel veel geëxperimenteerd. Onze ouders leerden ons koken, maar ik heb de Chinese keuken nog beter leren kennen toen ik na mijn studies zelf vijf jaar in China woonde en werkte. Daar leerde ik ook mijn vrouw kennen. We maken nu eigenlijk de gerechten klaar die we zelf graag eten, en die we hier soms missen. Deze hebben invloeden van Japan, Korea en Vietnam.
We hebben nog veel ideeën om ons concept te verbreden, en ook af en toe dingen buiten het restaurant te doen. Vorig jaar stonden we voor de eerste keer op het Buurtfeest met een eetstandje. Dat was toen voor ons een soort test. Dit jaar staan we er opnieuw, we hebben er zin in!
Ik ben zowat in en naast de keuken van het restaurant opgegroeid, en heb er ook zelf jarenlang meegewerkt. Het klopt dat het een zwaar beroep is. Het is moeilijk om personeel in dienst te nemen, dus mijn vrouw en ik doen zo goed als alles zelf. Maar op dinsdag en woensdag maken we tijd voor ons gezin. Dan voeren we de kinderen naar hun hobby’s: muziek, zwemmen, scouts…
Wij zijn ofwel bezig met het restaurant, ofwel met de kinderen. Als er eens niets moet, dan zoek ik vooral de rust thuis op. Hoewel het soms praktischer zou zijn om boven het restaurant te wonen, hebben we er bewust voor gekozen om dat niet te doen. Thuiskomen is voor ons altijd een verademing. We hebben letterlijk aan de voor- en achterkant van ons huis een park. Dat was de reden dat we voor dit huis kozen. We zijn het beetje bij beetje aan het renoveren. Het volgende dat we willen aanpakken, is op zolder twee kamers maken voor de kinderen. Nu ze wat groter worden, zal het fijn zijn als ze elk hun eigen ruimte hebben.
Onze kinderen zijn heel zelfstandig voor hun leeftijd. Het is goed dat ze zien waar wij mee bezig zijn, en dat ze leren dat de dingen niet vanzelf komen. Ik vind dat belangrijk, ik leer hen zelfredzaam te zijn en op een gepaste manier voor zichzelf op te komen. Toen wij opgroeiden, waren er nog niet veel Aziatische mensen in Kortrijk. Ik heb dat nooit als een probleem ervaren. Ik heb mij als kind uiteraard wel af en toe anders gevoeld, maar ik stond daar toen niet zo bij stil.
Zelf probeer ik mijn kinderen mee te geven hoe bijzonder het is met Aziatische roots in een Westerse cultuur op te groeien. Ik probeer hen beide perspectieven mee te geven. Bijvoorbeeld in de lessen geschiedenis hier op school, ligt de focus vooral op de eigen Europese geschiedenis. Toen ik in Hong Kong woonde, merkte ik dat dat omgekeerd ook zo is. En dat is op zich normaal, maar het is wel enorm verrijkend dat ze van ons de beide visies kunnen meekrijgen.
Onze kinderen groeien vandaag met een ander begrip van “de wereld” op, die lijkt voor hen veel kleiner. Wat een verschil met twee generaties geleden, toen mijn vader zijn land verliet met een paar honderd dollar op zak, om een soort Amerikaanse droom na te jagen.”
Kwan-Hi – Tekst: Tine Wouters – Foto: Hans Verscheure